Mijn jongste zoon is momenteel in Colombia. Afgelopen maandag was daar een krachtige aardbeving met veel doden en vermisten als gevolg. Een nationale ramp.
Mijn zoon zit precies in de getroffen regio en het is onmogelijk om hem te bereiken. Een gevoel van misselijkheid overvalt me. Mijn hoofd gaat rekenen met kansen en scenario’s. Ik merk hoe graag ik zekerheid wil. Eén klein berichtje is genoeg. Alleen maar weten dat het goed met hem gaat.
Zolang iets ver weg gebeurt, kun je denken: verschrikkelijk… maar het raakt mij niet persoonlijk. Totdat het ineens iemand betreft van wie je houdt. Dan voel je hoe weinig controle je eigenlijk hebt. Je kunt niets doen. Niet ingrijpen, niet oplossen, alleen afwachten.
– Invloed op veel, controle over weinig –
En misschien is dat wel wat deze gebeurtenis mij opnieuw laat zien: hoeveel ik in mijn dagelijks leven denk te kunnen controleren. En ik ben vast niet de enige. We plannen, organiseren en proberen risico’s zoveel mogelijk uit te sluiten. Allemaal zinvol. Het geeft ons het gevoel dat we invloed hebben op hoe ons leven verloopt. En dat is ook zo. We hebben invloed op veel, maar controle over weinig.
We kunnen ons best doen voor onze gezondheid, maar niet bepalen of we ziek worden. We kunnen investeren in onze relaties, maar niet bepalen hoe anderen reageren. We kunnen voorzichtig handelen en verstandige keuzes maken, maar niet voorkomen dat het leven soms iets anders voor ons in petto heeft waardoor alles op z’n kop wordt gezet.
– Niet berusten, wel accepteren –
Misschien is dat wel een van de lastigste dingen van het leven: accepteren dat onze invloed ergens ophoudt. Niet omdat we dan maar moeten berusten, maar omdat we onze energie kunnen richten op datgene waar we wél iets over te zeggen hebben en daadwerkelijk kunnen veranderen.
Inmiddels heb ik bericht van mijn zoon. Hij is veilig. Ik voel de spanning langzaam uit mijn lichaam stromen. Daar komt een diep gevoel van dankbaarheid voor in de plaats.
En tegelijkertijd denk ik aan de mensen die nog steeds wachten op een bericht van hun geliefden. Aan de onzekerheid waarin zij zitten. Aan het besef dat zij op dit moment geen enkele invloed hebben op wat er gebeurt. Naast de schrik en de opluchting besef ik opnieuw: we hebben niet alles in de hand.
Misschien herken je dit in je eigen werk. Als dokter ben je gewend om verantwoordelijkheid te nemen, problemen op te lossen en risico’s te minimaliseren. Maar ook voor jou geldt: invloed op veel, controle over weinig.
Waar houd jij aan vast?
Wat wil jij controleren?
Waar houd jij aan vast tegen beter weten in?
Misschien tijd om hiermee aan de slag te gaan in onze Leergang Persoonlijk Leiderschap?
