De chirurg en de druïde

De chirurg. Een kundig arts, geliefd bij zijn patiënten. Een man die zijn vak verstaat en zijn kennis graag deelt. Assistenten lopen met hem weg. Hij neemt de tijd om dingen uit te leggen, vindt het belangrijk om jonge mensen het vak te leren. En toch…

In de maatschap loopt het al langere tijd niet lekker. Er zijn verschillen van inzicht, gedoe over de samenwerking en misschien wel een fundamenteler verschil: hoe zij naar hun vak kijken.
Hij heeft het lang geprobeerd. Steeds weer aanpassen, gesprekken voeren, hopen dat het beter wordt. Maar na jaren van doormodderen komt er een moment waarop hij zichzelf een ongemakkelijke vraag stelt:

Blijf ik hier of ga ik mijn heil elders zoeken?

Blijf ik hier?
Met die vraag begint hij aan onze leergang. Ik vraag hem om zijn ideale werksituatie te tekenen. Niet te veel nadenken. Gewoon tekenen wat er in je opkomt. Even later legt hij zijn tekening neer. Een kampvuur. Mensen die eromheen zitten. En tussen hen in staat een figuur in een lang, wit gewaad.
‘Je hebt een sjamaan getekend!’ roep ik enthousiast. En eerlijk gezegd ook een beetje verbaasd. Hij kijkt me aan. ‘Nee,’ zegt hij. ‘Dat is een druïde.’

De druïde
We moeten beiden lachen. Maar naarmate we verder praten, wordt zijn tekening steeds interessanter. Druïden waren geleerden, priesters en genezers. Ze hielden zich niet alleen bezig met het lichaam, maar keken naar de mens als geheel: naar zijn omgeving en naar wat er uit balans was.

Ik vraag: ‘Wat betekent die druïde voor jou?’ Hij hoeft niet lang na te denken. ‘Ik wil meer zijn dan alleen een technisch expert in mijn vakgebied.’

Hij vertelt dat hij meer tijd wil voor zijn patiënten. Om werkelijk te luisteren. Om niet alleen te kijken naar de ingreep of behandeling die nodig is, maar ook naar de mens die tegenover hem zit. ‘Ik wil met patiënten het gesprek aangaan over wat voor hen echt belangrijk is.’

Hij wil niet nóg beter worden in wat hij al kan, maar ruimte voor iets erbij.

Het technische én het menselijke.
De chirurg én de druïde.

De keuze
De chirurg heeft uiteindelijk een besluit genomen. Hij is elders gaan werken. Een plek waar hij niet alleen zijn technische kennis kan inzetten, maar ook meer ruimte ervaart voor het contact met zijn patiënten.

Soms gaat het in een vakgroep niet alleen over samenwerking, maar ook over de vraag wat je belangrijk vindt in je vak.

Eindelijk ruimte voor de chirurg én de druïde.